حوصله ی راه

ای دوست
درازنای شب اندوهان را
از من بپرس
که در کوچه عاشقان تا سحرگاه
رقصیده ام
و طول راه جدایی را
از شیون عبث گام های من
بر سنگفرش حوصله ی راه
که همپای بادها
در شهر و کوه و دشت
به دنبال بوی تو
گردیده ام
و ساعت خود را
با کهنه ساعت متروک برج شهر
میزان نموده ام
ای نازنین
اندوه اگر که پنجه به قلبت زد
تاری ز موی سپیدم
در عود سوز بیفکن
تا عشق را بر آستانه درگاه بنگری

"نصرت رحمانی"

/ 3 نظر / 7 بازدید
همیشه تنهای زمین

- محبت خداوند شامل مردمانی می شود که همدیگر را دوست داشته باشند.پیامبراعظم(ع[گل] - شکیبایی دو گونه است: شکیبایی در مصیبت که نیکو است.بهتر از آن صبر در برابر گناه است یعنی خودداری از آن.امام علی(ع[گل]

مسافر

سلام شعر قشنگی بود و از اون قشنگتر, اون عکس بود... ممنون از لطفتون[گل]

مهنوش

صبای عزیز فوق العاده بود انتخاب شعرت... دوست دارم خوووووش سلیقه